Wim Oosterwijk gaat fanatiek er vandoor in de rolstoel, maar komt al snel verkeer tegen, dat even niet weet wat te moeten doen met de rolstoelers en de slechtzienden op de straat. Het is best hard werken, waar voor een ieder de straat effen is, moet de wethouder toch behoorlijk kracht zetten om vooruit te komen: "Dit zit natuurlijk niet in mijn portefeuille, maar het is wel heel goed om nu te beseffen dat waar je ook mee bezig bent met je werk, je dit gewoon tegenkomt. Een nieuwe wijk willen we duurzaam bouwen, we willen goede afwatering en het moet er ook nog een beetje mooi uit zien. Maar bij het ontwerp vergeten we toch vaak de mindervaliden. Het is goed dat ik nu ervaar waar zij tegenaan lopen."

Niet veel later wil de groep de bibliotheek in. Dit gebouw heeft een helling voor rolstoelgebruikers. Het ziet er eenvoudig uit. Toch gaat er iemand van de Gehandicaptenraad voor de zekerheid achter de wethouder staan, voor het geval dat hij terugglijdt. De bibliotheek in is niet zo'n probleem, hoewel de automatische deuren reageren op volwassen stahoogte en dus niet open gaan voor mensen die letterlijk lager zitten. Even zwaaien, dan gaat het vaak goed. Wethouder Wijnne wordt de trap af begeleid en wethouder De Heer loopt letterlijk tegen een hekje aan. Geen begeleidende tegels op de stoep, die aangeven dat dit het einde is van dit plateau.

Dat de praktijk helaas grilliger is, merkt Ina Bomhof in het dagelijks leven. Ze is visueel beperkt en loopt met stok en hulphond rond. Toch is het niet voor iedereen duidelijk dat zij de hond als noodzaak bij zich heeft.
"Terwijl ik bij een drogist, alles moet pakken, op kleur moet kijken en moet voelen, denken mensen soms echt dat het wel meevalt. Waarschijnlijk omdat ik wel zelfstandig op pad ga en 'mee doe' in het openbare leven. Ook niet iedereen stopt voor mij. Zelfs niet op oversteekplaatsen. Ik ben op een zebrapad wel eens van mijn sokken gereden. Ze zien gewoon niet dat ik aangeef met de stok dat ik over wil steken. En ik bepaal op een gegeven moment dat we over gaan, in vertrouwen dat anderen mij zien. De hond helpt mij, maar kan helaas geen snelheid van een naderend voertuig inschatten."
Wat betreft Ina mag er wel meer aandacht besteed worden aan de regels die gelden voor blinden en slechtzienden. "En dat geldt voor alle generaties", zegt Ina duidelijk.

Ondertussen hebben burgemeester en wethouders gewisseld van 'handicap'. Van der Tak is met de grote bril op minder herkenbaar, maar wordt toch overal toegesproken. Soms wordt er voor de zekerheid nog even gevraagd of dit de burgemeester is. "Ja, ik ben het zeker!"
Net zo vriendelijk als altijd begroet Van der Tak de mensen in Barneveld.
"Ik mis alleen de gezichtsuitdrukkingen. Ik hoor dat ze iets tegen me zeggen, maar ik kan in de mimiek niet opmaken of ze oprechte aandacht hebben, het leuk vinden of niet wat ik zeg. Dus ik gok aan de vraagstelling dat ze het leuk vinden dat ik reageer."
Van der Tak is snel weer terug bij het gemeentehuis. Hij heeft de vaart er in zitten, maar erkent dat het erg vemoeiend is en hij een soort van duizeligheid ervaart.

Het is goed om stil te staan, hoe anderen in het dagelijks leven tegen beperkingen aanlopen. Even een winkel binnen gaan, de kassa opzoeken, naar beneden zakken met de rolstoel, omdat de straat bol loopt. Niemand staat er bij stil, hoeveel werk het is om fysiek beperkt te zijn, tot je het zelf ervaart.
"Het ervaren, aandacht aan geven en er bij stil staan is heel belangrijk", aldus Van der Tak.
Er was voldoende stof om te bespreken in de evaluatie die er na het rondje Barneveld was.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Een klein sfeerverslag in beeld vind u hier: