Ik knikte beleefd, maar hij wenkte me. Weet je, begon hij, dit is mijn dagelijkse wandeling hier. Ik keek hem aan, verrast. Vroeger rende ik met drie honden tegelijk door deze bossen. Nu zijn zij oud... en ik ook. Zijn glimlach was berustend, maar in zijn ogen lag een zee van herinneringen. We praatten een klein halfuur. Over van alles en nog wat o.a. verloren liefdes, gewonnen gevechten en de eenvoudige rijkdom van een middag in het groen. Zijn hond hief af en toe zijn kop, alsof hij de verhalen herkende en beaamde.

Alles eindigt, zei hij uiteindelijk, terwijl hij langzaam opstond. Maar als je goed leeft... dan blijft alles ook een beetje bestaan. Met een knipoog en een aai over zijn hondenmaatje liep hij weg. Ik bleef nog even zitten, kijkend naar het kronkelpad waar hij verdween. Sommige ontmoetingen zijn zo echt, zo puur, dat ze zich voorgoed in je hart nestelen.

En zo leerde ik, tussen het ritselen van de bladeren en het ruiken van natte aarde, dat afscheid niet altijd verdrietig hoeft te zijn. Soms is het gewoon... prachtig.