RTV Nunspeet

Van het schaatsen op het Veluwemeer in de ijskoude winter van 1963, tot hun gedurfde emigratie naar Canada, en uiteindelijk hun terugkeer naar Nederland. Hun verhaal is er een van doorzettingsvermogen, er zijn voor elkaar en een fijn gezin dat hun leven verrijkt. 

Donderdag 12 januari vereerde burgemeester Céline Blom het diamanten huwelijkspaar met een bezoek en bracht hun de felicitaties over namens het gemeentebestuur.

De eerste ontmoeting op het ijs

Gerrit en Gijsje leerden elkaar kennen in de winter van 1963, een strenge winter die Nederland deed beven. Het Veluwemeer was in dat jaar zo dichtgevroren dat de ijsdikte wel 80 cm was. Het was een seizoen waarin men zelfs met de auto het water op kon rijden.

Het was tijdens een van deze ijskoude dagen dat Gerrit en Gijsje elkaar ontmoetten op het Veluwemeer, beiden met passie voor het schaatsen. Het was de start van een leven samen. Gijsje herinnert zich met een glimlach: “Als ik hem niet ten huwelijk had gevraagd, weet ik niet of het ervan was gekomen.” Gerrit, altijd rustig, antwoordde: “Ik dacht, je bent nog zo jong, we moeten nog maar even geduld hebben.” 

Van Hulshorst naar Canada: Een nieuw begin

In de jaren ’70, in een tijd waarin de economische druk op boeren in Nederland groot was, begonnen Gerrit en Gijsje te dromen van een nieuw leven in Canada. De overproductie, de lage prijzen voor landbouwproducten en de onzekerheid over de toekomst dreven hen naar de overzeese mogelijkheden. Canada bood hen het perspectief van uitgestrekte vlaktes, vruchtbaar land en een gunstiger klimaat voor landbouw. In 1979 vertrok het gezin voor een oriëntatie.

Het ongerepte Canadese landschap, met zijn meren, heuvels en uitgestrekte prairies, sprak hen aan en in 1982 vertrok het gezin, inmiddels met drie kinderen en een zwangere Gijsje, naar Canada. Het was een periode van nieuwe kansen, ontberingen en weer terugkomen. Een kalender met Canadese landschapsfoto’s op het toilet herinnert hen nog dagelijks aan de mooie natuur en de momenten die ze daar beleefden.

Terug naar Nederland 

In 1989 keerde het gezin definitief terug naar Nederland. Eerst tien jaar wonend in Nunspeet en maar daarna weer terug naar hun geboortedorp Hulshorst. Ze vonden daar hun nieuwe thuis in een prachtige oude boerderij, die hen het gevoel van rust en veiligheid bood. Nu wonen ze achter op de deel met prachtig uitzicht over stallen en weilanden. Gerrit is nog dagelijks bezig met zijn Lakenvelders, een geliefd vee met een karakteristieke witte band om de buik en rug.

De veestapel heeft hij in verband met zijn leeftijd en gezondheid flink ingekrompen, maar voor Gerrit blijft het werken met zijn dieren een fijne invulling van zijn oude dag. De herinnering aan het ontsnapte kalfje, dat voor een spannend avontuur zorgde, blijft een leuke anekdote. 

Gijsje’s zorg en betrokkenheid in de gemeente

Ook Gijsje blijft zich iedere dag inzetten voor verschillende taken in de gemeenschap. Ze is al bijna twintig jaar verantwoordelijk voor het doorgeven van de stand van haar koperen regenmeter aan het KNMI, een taak die ze van haar ouders heeft overgenomen. Haar betrokkenheid bij de jaarlijkse herdenking bij het Lancastermonument in Hulshorst is even indrukwekkend. Al bijna twintig jaar leest zij daar een van haar eigen gedichten voor.

Ook heeft Gijsje zich ruim 24 jaar ingezet als vrijwilligster bij RTV Nunspeet, in 2021 in de coronaperiode is ze er mee gestopt. Gijsje weet nog goed hoe het daar allemaal is begonnen. “Er was toendertijd een programma daar kon je kopen en verkopen ”, zegt Gijsje. Het programma droeg de naam Ruilbeurs. Gijsje zegt: “Het programma zocht vrijwilligers en zo ben ik er bijgekomen”.

Aortjes Huus

Daarnaast speelt Gijsje een belangrijke rol in de zorg voor het Aortjes Huus, dat zij samen met haar broer André runt. Het bekende en te bezoeken arbeidershuisje in de bossen van Hulshorst is een herinnering aan hun voorouders, Hendrik en Aortje Hop. Het huisje staat op een open plek midden in het bos, eenzaam en ver van de bewoonde wereld.

Het is klein, hooguit vier bij tien meter. De muren zijn witgeschilderd, een paar kleine raampjes sieren de zijmuren. De blauwe deur en luiken vormen een fris contrast met het wit van de muren. Het huisje lijkt uit een sprookje te komen, maar het leven van Aortjes had niets met een sprookje te maken. Integendeel. Het was hard werken en afzien voor het arbeidersgezin.

Familie grootste bron van vreugde

Gerrit en Gijsje kijken terug op een leven vol avontuur, maar vooral op een leven dat rijk is aan liefde en familie. Hun gezin bestaat nu uit vijf kinderen, acht kleinkinderen, twee achterkleinkinderen en een derde achterkleinkind op komst. 

Het diamanten huwelijk van Gerrit en Gijsje is een rijk palet van ervaringen, waarin familie, gemeenschap, mens, dier en natuur centraal staan. Een verhaal van echte liefde, veerkracht en een warme verbondenheid die hen in al die 60 jaren samen sterk heeft gehouden.