Politiek speelde al vroeg een rol in zijn leven. “Ik ben als klein kind eigenlijk altijd wel geïnteresseerd geweest in de politiek,” vertelt hij. Die belangstelling komt niet uit het niets: zijn opa zat jarenlang in de gemeenteraad.

Ook op de basisschool hield Ponsteen zich al bezig met politiek. Later ging hij zich meer verdiepen in wat er lokaal en landelijk speelt.

Toch bracht niet alleen zijn vroege interesse hem richting de lokale politiek. Ook zijn betrokkenheid bij stichting True Colors speelde een rol. Deze stichting zet zich in Nunspeet in voor de LHBTI-gemeenschap.

Via dat werk kwam hij in contact met de gemeente en met mensen binnen PvdA-Groenlinks. Toen hem werd gevraagd om op de kandidatenlijst te staan, hoefde hij niet lang na te denken. “Ik wil me graag inzetten, mijn steentje bijdragen.”

Ponsteen staat op plek vier van de lijst en verwacht niet direct in de gemeenteraad te komen. Toch sluit hij het niet uit. “Stel je voor dat het wel gebeurt, dan sta ik daar zeker voor open. Ik vind de politiek heel belangrijk. Zeker ook het progressieve geluid dat we laten horen.”

Waar hij zich vooral voor wil inzetten, is duidelijk: inclusiviteit. “Uiteindelijk vind ik dat het belangrijkste onderdeel: de inclusiviteit in de samenleving, waar gewoon iedereen zichzelf kan zijn,” zegt hij.

Volgens Ponsteen is daar in Nunspeet nog winst te behalen. Zeker in een dorp waar geloof een grote rol speelt, merkt hij dat onderwerpen als seksuele oriëntatie en genderidentiteit soms gevoelig liggen. “Mijn persoonlijke ervaring is dat bijvoorbeeld in de kerken LHBTI nog een beetje taboe is.” Een simpel gesprek is soms al lastig. "Mensen zitten vaak echt in hun eigen bubbel. In hun eigen kijk op de wereld."

Twee jaar geleden op Coming-outdag stond hij namens True Colors op de markt met een kraampje met wat informatie. "Toen was er een groepje meiden. Die liepen langs en die begonnen dingen te roepen", vertelt Ponsteen. Ze liepen door, maar één van de meiden kwam terug met haar vader. Volgens Ponsteen een dominee van één van de kerken in de buurt.

"Die kwam ons toen even een stukje bijbeltekst voorlezen." De precieze boodschap kan hij zich niet meer herinneren, maar het ging over de LHBTI gemeenschap en het was niet positief.  

"We hebben hem bedankt voor de moeite die hij erin stak, maar ook duidelijk gemaakt van 'wij respecteren jouw kijk op hoe je er naar kijkt, maar wij hopen dan ook dat jij dat doet'. Want we leven samen in deze samenleving en volgens mij moet iedereen gewoon zichzelf kunnen zijn."

Verandering kost volgens hem tijd. Niet door iets te forceren, maar door stap voor stap ruimte te maken voor gesprek. “Ik denk dat het meer een lange termijn ding is. Dat je op korte termijn gewoon stapjes moet maken en zaadjes moet planten.”

Daar ziet hij een rol voor de gemeente. “Je gaat niks opleggen, je kunt niks verplichten. Maar de informatie bieden en zorgen dat er gesprek komt, is denk ik wel waar een gemeente kan ondersteunen.”

Hij ziet dat de gemeente stappen zet, bijvoorbeeld met een inclusieagenda. Tegelijkertijd vindt hij dat het ambitieuzer mag. “Ik denk dat er meer te bereiken is dan wat er nu gebeurt.”

Rond LHBTI-beleid vindt hij dat de gemeente soms te veel achter initiatieven van inwoners aanloopt. “Wat we merkten is dat de gemeente dacht: ‘True Colors doet dat wel, dus wij hoeven ons verder niet zo druk meer te maken over LHBTI.’ We zijn nu samen met de gemeente verder aan het kijken. Maar het kan nog iets meer vanuit de gemeente wat ons betreft.”

Daarnaast is er wat betreft representatie nog veel te winnen, vindt Ponsteen. Hij vertelt dat hij tot zijn achttiende of negentiende niet bewust een ander transgender persoon in Nunspeet was tegengekomen.

Juist dat gebrek aan herkenning laat volgens hem zien waarom representatie belangrijk is. “Zodat mensen zich gezien en gehoord voelen en zien dat ze niet de enige zijn. Representatie is nodig om te zorgen dat die geluiden ook gehoord worden. Niet alleen de saaie oude witte man is die het voor het zeggen heeft, maar dat alle achtergronden en alle mensen gehoord worden.”

Ondanks de weerstand die hij soms ervaart, blijft Ponsteen hoopvol. Binnen de gemeente ziet hij meer openheid dan voorheen en ook vanuit de samenleving krijgt True Colors meer steun.

Hij herinnert zich een moment op de markt. “Een moeder sprak mij aan. Haar dochter is lesbisch. Die bedankte ons voor wat we doen.” Dat soort reacties geven hem energie om door te gaan.

Zijn ideaalbeeld voor Nunspeet is een samenleving waar iedereen zichzelf kan zijn. “Ik hoop over tien jaar te kunnen zien dat er stappen zijn gemaakt in inclusie. Dat er informatie wordt gegeven op scholen en dat dat gesprek ook in de kerk gevoerd kan worden. Dat kinderen die nadenken over hun identiteit of gender gewoon omarmd worden en zichzelf kunnen zijn.”

Hij heeft er vertrouwen in. “Zeker nu we er ook met True Colors zijn, is er ook een plek voor degenen die dat nodig hebben. Die heb ik niet gehad toen ik opgroeide.”