Zingend achter de afwas en fanatiek in de mudrun: meester Magré stopt ermee

Juist daarom voelt zijn naderende afscheid op de Da Costaschool in Elspeet zo bijzonder. Op 16 juli neemt Albert Magré afscheid als directeur. Na ruim veertig jaar in het onderwijs gaat hij met prepensioen. Zijn opvolger wordt Bertha Immerzeel, voorheen directeur van de Immanuelschool in Nunspeet.

Wie collega’s naar Albert vraagt, krijgt geen standaard antwoorden. Wel een stroom aan herinneringen, imitaties en anekdotes over een man die overal tegelijk leek te zijn. En dat geldt ook voor de leerlingen op de Da Costaschool:

“Als je hem nodig hebt, neemt hij op. Ook om tien uur ’s avonds”, vertelt een collega. “En als je mailt, belt hij later vaak nog even om uitleg te geven. Geen negen tot vijf mentaliteit.”

Ook zijn vaste houding herkennen collega’s direct: petje op, handen op de rug en wandelend door de schoolgangen. “Als hij ergens over nadenkt, gaat hij letterlijk ijsberen.”

Rustig een lokaal binnenkomen hoort daar niet bij. “Hij kan zomaar een klas binnenstormen terwijl je lesgeeft. Dan gooit hij eruit waarvoor hij komt, gewoon even zijn punt maken.”

Ook in de personeelskamer zorgt dat geregeld voor lichte spanning. “Dan komt hij ineens binnen met: ‘MAG IK JOU EVEN SPREKEN.’ Dan denk je echt: oei, wat is er aan de hand? Gaat het uiteindelijk over iets heel kleins.”

Verkleedpartijen gaat hij ook niet uit de weg. Zo liep hij ooit als chirurg verkleed een lokaal binnen met de vraag: “Kan ik hier iemand opereren?”

Volgens collega Karel van Bronswijk is Magré daarnaast bijzonder sportief. “Albert heeft veel gefietst voor goede doelen, onder meer voor Support Casper. Ook deed hij fanatiek mee aan de mudrun van school. Daarmee haalden we geld op voor het nieuwe schoolplein.”

Magré begon in januari 1986 als groepsleerkracht op de toenmalige Wegwijzer. Eerst voor groep 4 en 5, later ook voor groep 7 en 8. Vanaf 2002 werd hij locatieleider en in 2007 directeur van de Morgenster. Sinds 2009 geeft hij leiding aan de twee Da Costascholen.

Zijn loopbaan levert talloze herinneringen op. Zoals de legendarische lesmarathon van 24 uur in 2001. Een landelijke actie om aandacht te vragen voor investeringen in het onderwijs.

“We begonnen donderdagochtend en gingen de hele nacht door. Met gymles midden in de nacht, rekenen, taal en ontbijt aan het einde. Oud leerlingen praten er nu nog over”, blikt hij terug.

Ook de Olympische Spelen op school in 1988 staan hem nog helder voor de geest. “De olympische vlam kwam vanuit Teuge per vliegtuig en werd door ons in estafette naar Nunspeet gebracht.”

Een van zijn grootste projecten was de nieuwbouw van de school in Elspeet in 2019. “We hebben die school echt vanaf de tekentafel ontworpen, samen met het team en de architect. Tot aan de trapleuningen toe”, zegt hij lachend.

In al die jaren zag Magré het onderwijs flink veranderen. Van stencilmachines waarbij je onder de inkt zat tot digitale schoolborden en chromebooks vanaf groep 4. Toch blijft hij kritisch op te veel digitalisering. “Spelling en taal doen we nog altijd zoveel mogelijk op papier. Dat is beter voor de hand oog coördinatie.”

Ook het zingen in de klas veranderde volgens hem. “Vroeger zong ik zelf een psalmversje voor, wat achterop het krijtbord geschreven stond en zongen de kinderen mee. Nu gaat alles via YouTube.”

Toch blijft één ding altijd hetzelfde: de energie van meester Magré. Of hij nu een school ontwerpt, een klas binnenstormt, midden in de nacht gymles geeft of zingend de afwas doet op kamp.

En die afwas? Die blijft voorlopig waarschijnlijk nog wel even zijn terrein. Want volgens collega Karel vindt Albert een vaatwasser nog altijd onzin.