RTV Nunspeet

Bruna woont sinds vier jaar in Nunspeet. Dat voelt voor haar als thuis. “Het voelt alsof ik voor Nederland naar de Spelen ga”, zegt ze tegen Omroep Gelderland. De hulp die ze daar kreeg was groot. Van familie. Van dorpsgenoten. Van mensen die haar bleven steunen, ook toen het tegenzat.

Vier jaar geleden leek haar olympische droom voorbij. Op weg naar de Spelen kreeg ze in de Italiaanse Alpen een ernstig auto-ongeluk. Ze raakte zwaar geblesseerd. De pijn in haar voet is er nog elke dag. Die gaat nooit meer weg.

Toch staat ze er weer, sterker dan ooit. Ze doorliep een lange revalidatie, vol pijn en tegenslag. Met doorzettingsvermogen en de steun van anderen wist ze haar doel te bereiken. Uiteindelijk bemachtigde Bruna opnieuw een olympisch ticket. "Kwalificeren was heel spannend voor haar. De spanning van de Spelen voelt ze veel minder nu ze ook echt erbij is", zegt haar partner Pascal Luiten.

"Nunspeet is mijn thuis"

Tijdens de openingsceremonie draagt de langlaufster de Braziliaanse vlag. Toch voelt dat voor haar anders. Ze woont al vier jaar in Nunspeet. “Dit is mijn thuis”, zegt ze.

Bruna is dankbaar voor alle steun die ze daar kreeg. Van familie. Van andere inwoners van het dorp. Het liefst zou ze daarom met de Nederlandse vlag het stadion binnenlopen. "Maar dat staat het Braziliaanse Olympisch Comité niet toe", zegt ze. Als alternatief wil Bruna een oranje ballon vasthouden. Zo laat ze alsnog haar band met Nederland zien. “Dat mag wel.”

Bijzondere droom

Die ballon is geen toeval. Jaren geleden was Bruna depressief. Door hartklachten moest ze stoppen met mountainbiken. Dat was haar sport. Haar droom om ooit naar de Spelen te gaan, leek weg.

In die periode had ze een bijzondere droom. Ze zag zichzelf in een bergachtig landschap, rennend achter een ballon aan. Die ballon stond voor haar olympische droom. Telkens weer blies de wind hem verder weg, maar ze bleef klimmen. Ze voelde de neiging bijna op te geven, tot ze een stem hoorde. Die zei dat ze er bijna was, dat ze niet moest stoppen, en dat de wind haar zou dragen.

Nu weet ze wat die wind was: de mensen in Nunspeet. Zij tilden haar op. Dankzij hen greep ze alsnog die ballon. Ze liet hem zelfs op haar pols tatoeëren.

Overstap naar langlaufen

Na het mountainbiken stapte ze over op langlaufen. Op advies van haar coach, want die sport bood meer kans op olympische kwalificatie. Opvallend genoeg was die coach later haar grootste concurrent. Zij wilde nu voor de negende keer naar de Spelen. Maar Bruna bleek beter.

Op 10 februari heeft ze haar eerste wedstrijd. Ze doet mee op drie onderdelen: de sprint van 1,5 kilometer, de 10 kilometer en de teamsprint. Op 18 februari sluit ze af.

Haar vriend Pascal en supporters uit Nunspeet zijn erbij. Haar familie uit Brazilië ook.