De laatste jaren werden zwaar. Na het verlies van zijn vrouw raakte Jan steeds meer de grip op zijn herinneringen kwijt. Dementie maakte zijn wereld kleiner, maar zijn warme glimlach bleef een lichtpuntje in de levens van de mensen om hem heen.
Een van de mooiste herinneringen die ik aan hem heb, is ons uitje naar de snackbar in Vierhouten.Het was een eenvoudige rit voor een milkshake, maar met Jan werd het een avontuur. Hij begroette mij met een stralende glimlach en stapte, met zijn pet scheef op zijn hoofd, vol enthousiasme in de auto. Onderweg vertelde hij verhalen uit vervlogen tijden, vaak met een lastige confrontatie, maar altijd met een sprankeling in zijn ogen.
Bij de snackbar genoot hij van een aardbeienmilkshake, maar halverwege vroeg hij zich hardop af waarom we daar waren. Zijn vergeetachtigheid bracht hilariteit en warmte. Zelfs toen hij een toevallige voorbijganger aansprak en dacht dat hij een jeugdvriend was, kon niemand hem die vrolijkheid kwalijk nemen.
Opa Jan herinnerde ons de wens dat het leven niet draait om perfectie, maar om momenten van puur geluk en betrouwbare verbinding. Hoewel hij de laatste weken in een verzorgingshuis doorbracht, omgeven door zorg en medicatie, leeft zijn hartelijke lach voort in onze herinneringen.
Rust zacht, lieve Jan.