Column “Een Uurtje met Guusje”

Want hoe klein het avontuur ook lijkt, voor een kind is de eerste keer op een pony stappen iets groots. Iets dat je niet zomaar vergeet.
De oudste, een jongen van zes, wist bijna niet waar hij kijken moest. Overal paardenspullen, zadels, borstels en natuurlijk die enorme rijlaarzenkast. Want hier hebben we laarzen in alle soorten en maten, van piepklein tot “volwassen boer”. Daarna kwamen de caps. Vooral de jongste vond dat een belevenis op zich. Zodra zo’n cap op gaat, verandert een kind meteen een beetje in een echte ruiter.

Vandaag mocht Guus mee. Een betrouwbare wandelpony met een rustig karakter en een gezicht waar je direct vertrouwen in krijgt. Terwijl Guus uit de paddock werd gehaald, stonden de kinderen er met grote ogen naast. Samen borstelen, het zadel erop leggen, voelen aan die zachte neus het hoort allemaal bij de beleving. Juist die kleine momenten maken indruk.

Ondertussen kreeg vader rustig uitleg. Want uiteindelijk is hij degene die Guus begeleidt onderweg. Niet voeren tijdens de wandeling, niet galopperen en vooral niet over het veerooster, maar netjes door het hek richting het bos. Eigenlijk is het mooi hoe zo’n simpele wandeling ineens iedereen in beweging brengt. Vader loopt, kind geniet bovenop de pony en moeder kijkt glimlachend toe terwijl ze probeert elk moment vast te leggen.

En ergens onderweg, tussen het bospaadje en het zachte geklik van ponyhoeven, gebeurt er iets bijzonders. Een kind groeit een stukje. Eerst voorzichtig vasthouden, later trots rechtopimage8.jpeg zitten. Eerst een beetje spannend, daarna alleen nog maar genieten.

Na een uurtje kwamen ze terug met rode wangen, vieze schoenen en een hoofd vol verhalen. En misschien is dat wel het mooiste van alles: kinderen onthouden niet hoeveel iets kostte of hoe lang het duurde. Ze onthouden hoe het
Soms zit geluk gewoon in een klein zadel, een rustig wandeltempo en een pony die Guus heet.