Toen ik haar leeftijd had, schreef ik nog brieven. Met een pen. Op papier. En als je een fout maakte, begon je gewoon opnieuw. Nu lijkt niemand meer een fout te kunnen maken autocorrect lost alles op. Nou ja, behalve de generatiekloof.

Want daar sta je dan: als ouder, met één duim zoekend naar de juiste letter, terwijl je kind ondertussen drie gesprekken tegelijk voert, een video bewerkt en een meme deelt. Soms lijkt het alsof we dezelfde taal niet meer spreken of eigenlijk: alsof wij zíjn blijven praten, terwijl zij zijn gaan typen.

Toch is het niet alleen een kwestie van tempo, maar ook van toon. Jongeren gebruiken emoji’s waar wij nog woorden voor nodig hebben. Een simpel zegt meer dan duizend zinnen. En als ik per ongeluk een punt achter mijn bericht zet, klinkt dat blijkbaar “boos”. Wist ik veel dat interpunctie tegenwoordig gevoelens uitdrukt.

Maar eerlijk is eerlijk: ik leer er ook van. Mijn dochter leert me dat de wereld sneller draait dan vroeger, maar niet per se kouder hoeft te zijn. Haar digitale leven zit vol verbinding alleen anders dan ik gewend ben. En soms, als we samen lachen om een filmpje of als ze me uitlegt wat een “rizz” is, verdwijnt dat verschil heel even.

Misschien is dat wel de kunst van deze tijd: elkaars wereld niet hoeven begrijpen om er toch samen in te leven. Want de afstand tussen generaties lijkt groot, maar meestal past er niet meer tussen dan… twee duimen en een glimlach.