Column 'Gezellig uiteten'

Geen boodschappen, geen aardappels of je een klein restaurant hebt gerund.Gewoon aanschuiven en kiezen. En wat is er veel te kiezen. Je loopt langs al dat lekkers en denkt: dit neem ik. En dat ook. O, en vooruit… die dan ook maar. Voor je het weet heb je een bord in je handen waarvan je je afvraagt of je nog gaat eten of alvast een voedselvoorraad voor de winter aanlegt.

Maar dan komt het moment waarop je terug moet naar je tafel. En daar begint het avontuur. Want waar stond mijn tafel ook alweer?Het restaurant was zó groot dat ik na het opscheppen eerst een soort expeditie moest ondernemen om mijn eigen tafel terug te vinden.Linksaf… nee. Rechtsaf… ook niet.

Na een tijdje herkende ik vooral de gezichten van andere gasten. Ik had inmiddels het gevoel dat ik op familiebezoek was, terwijl ik geen idee had wie die mensen waren.Na een keer of tien verdwalen dacht ik: rustig blijven. Je vindt je tafel altijd. Uiteindelijk. Het toilet was vervolgens een hoofdstuk apart.

De deur openmaken lukte. Op slot doen ook… na een paar pogingen. Handen wassen dan maar. Eerst de zeep. Even zoeken naar het knopje. Drukken. Nog een keer drukken.Ja hoor, daar kwam de zeep. Maar toen kwam het water. Een kraan waar blijkbaar een universitaire opleiding voor nodig is. Duwen? Trekken? Hand eronder? Naar de kraan kijken in de hoop dat hij medelijden krijgt? Niets. En toen dacht ik: dit is dus wat er gebeurt als je ouder wordt.Niet dat je ineens niets meer kunt. Je kunt nog steeds ontzettend veel. Maar de wereld verandert sneller dan je gewend bent.

Vroeger was een kraan gewoon een kraan. Een knop was een knop. En als iets niet werkte, gaf je er een klap op.Tegenwoordig hebben we sensoren, displays en apparaten die waarschijnlijk meer weten dan wijzelf. Ik wacht eigenlijk nog op het moment dat het toilet zegt:"Goedemiddag. Zal ik een software-update voor u installeren?”

Maar misschien is ouder worden juist dat je steeds minder vaak meteen weet hoe iets werkt, terwijl je inmiddels well weet dat het meestal goed komt. Je probeert het nog een keer. Je kijkt nog eens goed. En soms vraag je hulp.Dat vinden we vaak moeilijk. We willen het zelf kunnen. Zelf uitzoeken. Zelf oplossen. Maar misschien is het juist wijsheid om te kunnen zeggen: ik weet het even niet.En mocht het echt niet lukken, dan vraag je gewoon iemand van twintig. Die weet waarschijnlijk ook niet hoe het werkt, maar die drukt zonder enige twijfel op álle knopjes tegelijk.En wonder boven wonder doet het apparaat het.

Misschien is dat wel de belangrijkste les. Niet alles hoeft duidelijk te zijn. Niet alles hoeft onder controle.Soms moet je gewoon even zoeken.

En soms is het helemaal niet erg om te verdwalen. Want het mooiste is wanneer er iemand naast je staat die zegt:"Kom maar, ik loop wel even met je mee.” Niet het eten, niet de overvloed en zelfs niet die ingewikkelde kraan maken een avond bijzonder.Het zijn de mensen met wie je aan tafel zit. De mensen die op je wachten. De mensen die met je meelopen als je even niet meer weet waar je moet zijn.En als je uiteindelijk je tafel weer vindt, daar iemand met een glimlach op je zit te wachten en er ook nog een toetje komt… dan denk je:

Ach…. dat verdwalen viel eigenlijk best mee.Misschien was het zelfs precies de bedoeling