Ik heb het geluk dat ik snel in slaap val. Zodra mijn hoofd het kussen raakt, verdwijnen de gedachten van de dag als sneeuw voor de zon. Maar wat ik nog bijzonderder vind, is het moment van ontwaken. Na uren in een diepe slaap, waarin je soms geen idee hebt van de tijd die verstreken is, open je je ogen en word je weer onderdeel van de wereld.

Dat gevoel van ontwaken doet me altijd denken aan vroeger. Als kind had ik dat magische moment, wanneer je op een zondagochtend wakker werd, de zon zag die door de gordijnen piepte, en je nog even verplicht moest blijven liggen, omdat het zondag was. Je wist dat er een nieuwe dag voor je lag, vol mogelijkheden en avontuur. Misschien stond er een uitstapje op de planning, of misschien gewoon een lange dag met de vele visite. Maar elke ochtend voelde fris, alsof er iets bijzonders stond te gebeuren, ook al wist je nog niet precies wat.

En zo is het eigenlijk nog steeds, zelfs nu. Elke ochtend is een herstart. Je weet niet precies wat de dag zal brengen, maar er is altijd dat gevoel van verwachting, van nieuwe kansen. Slapen is niet alleen rusten, het is de voorbereiding op wat komen gaat. Want elke ochtend dat je wakker wordt zonder dat ik verplicht moet blijven liggen is er weer een wereld vol mogelijkheden. En dat, denk ik, is het mooiste van slapen en ontwaken.