Een leven op wielen, gedragen door geloof en..'

En sommige verhalen groeien uit tot een soort dorpslegende. Zo’n verhaal hoort bij Egbert Hoogordel, geboren in 1944, een man die je niet zomaar in één zin vangt. Want wie Egbert zegt, zegt techniek, toewijding en bovenal: een leven dat altijd in beweging is geweest.

Egbert groeide op in een eenvoudig gezin, met een vader, moeder, een zoon en een zus. De basis was stevig, nuchter en warm zoals dat hier in de streek vaker voorkomt. Al vroeg bleek dat hij niet alleen met zijn hoofd, maar vooral met zijn handen dacht. Waar anderen een probleem zagen, zag Egbert een oplossing. Waar iets stilstond, kreeg hij het weer aan de praat.

Na de kweekschool koos hij zijn eigen pad. Niet het klaslokaal werd zijn vaste plek, maar de wereld van beweging en techniek. Van vliegtuigen tot motorvoertuigen er was weinig dat hij niet begreep, en nog minder dat hij niet kon bedienen of uitleggen. Als instructeur groeide hij uit tot iemand die niet alleen kennis overdroeg, maar ook vertrouwen gaf. Want rijden leer je niet alleen met je voeten en handen, maar vooral met je hoofd en je hart.

En zo werd Egbert, zonder dat hij het zelf ooit zo zou noemen, een begrip in de regio. Generaties hebben bij hem geleerd. Niet alleen hoe je moet sturen, schakelen of anticiperen, maar ook hoe je rustig blijft, hoe je verantwoordelijkheid draagt en hoe je met respect deelneemt aan het verkeer. Dat maakt een rijinstructeur geen leraar van regels, maar een vormer van mensen. En precies daarin zit zijn kracht.

Thuis was hij vader van twee zonen, die het technische inzicht van hun vader duidelijk hebben meegekregen. Het vakmanschap zat niet alleen in zijn handen, maar ook in zijn opvoeding. Want wat je voordoet, wordt vaak sterker onthouden dan wat je zegt.

Nu, op 82-jarige leeftijd, zegt Egbert het zelf met een glimlach: “In de kop zit het nog goed.” Het lichaam laat soms wat steken vallen, zoals dat gaat. Maar wie hem spreekt, merkt meteen dat de geest nog scherp is en de passie nog springlevend. Stilzitten? Dat past niet bij hem. Nog altijd is hij actief, en zelfs nu houdt hij zich bezig met de verkoop van autogas. Alsof het leven hem nog steeds uitnodigt om in beweging te blijven.

Wat Egbert bijzonder maakt, is niet alleen wat hij kan, maar hoe hij is. Nuchter, betrokken en geworteld in een geloof dat hem richting geeft. In een tijd waarin alles sneller moet, herinnert hij ons eraan dat aandacht, vakmanschap en trouw de echte motoren van het leven zijn.

Misschien is dat wel de les die zijn verhaal ons geeft: dat een mens niet groot wordt door wat hij bezit, maar door wat hij betekent voor anderen. Door de sporen die hij achterlaat in de levens van mensen die hij heeft geholpen, op weg heeft gezet of simpelweg een stukje vertrouwen heeft meegegeven.

En zo rijdt het verhaal van Egbert Hoogordel nog altijd door Doornspijk. Niet luidruchtig, niet opvallend, maar gestaag en betrouwbaar. Precies zoals hij zelf is. Want wie zijn leven in dienst stelt van anderen, ontdekt dat de mooiste bestemming niet aan het einde van de weg ligt, maar in alles wat je onderweg voor een ander hebt mogen betekenen.