Elf kleinkinderen eren hun opa met blijvend monument in Hulshorst: 'Handelen mag nooit vergeten worden'

Kleindochter Marijke van der Wolf nam het initiatief voor het monument. Samen met haar broers, zus, neven en nichten wilde zij ervoor zorgen dat het verhaal van hun opa niet verloren zou gaan.

Voor de familie is de gedenkpaal niet alleen een eerbetoon aan zijn moed, maar ook een herinnering aan het verdriet dat zijn arrestatie en dood binnen meerdere generaties heeft veroorzaakt.

Maarten Jurriaan van der Wolf werd op 28 januari 1906 geboren en werkte als opperwachtmeester bij de Rijkspolitie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hielp hij onderduikers, regelde hij valse persoonsbewijzen en waarschuwde hij mensen wanneer er razzia’s dreigden. Ook hielp hij Engelse piloten.

Dat deed hij met grote risico’s voor zichzelf en zijn gezin. Na verraad door een collega werd hij op 7 april 1944 bij zijn woning aan de Bredeweg opgepakt. Via Arnhem werd hij naar Kamp Vught gebracht. Daar werd hij op 2 augustus 1944 gefusilleerd. Hij was 38 jaar oud.

Van der Wolf liet zijn vrouw Elizabeth van der Meer en vijf kinderen achter. De kinderen waren op dat moment tussen de één en tien jaar oud.

Het verlies bepaalde jarenlang het leven binnen het gezin, maar er werd nauwelijks over gesproken. Daarvoor was het verdriet te groot. Ook binnen de gezinnen van de kinderen van Maarten en Elizabeth bleef de oorlog lange tijd een pijnlijk onderwerp.

De kleinkinderen wisten dat hun opa in Kamp Vught was gefusilleerd, maar veel details bleven onbesproken. Zelfs over de precieze omstandigheden van zijn dood bestond binnen de familie lange tijd onzekerheid.

Bij de onthulling waren onder anderen zijn dochters Bep en Joke aanwezig. Van de vijf kinderen van Maarten en Elizabeth zijn er inmiddels twee overleden. Een zoon kon vanwege ziekte niet bij de bijeenkomst zijn.

Het idee voor het monument ontstond nadat Marijkes zus Irene en haar man Gé in het voorjaar een bezoek brachten aan tante Joke in Nunspeet. Tijdens dat bezoek spraken zij over de oorlogsjaren. Hoewel dat voor Joke nog altijd moeilijk was, kwamen oude herinneringen weer naar boven.

Op de terugweg reden Irene en Gé langs de voormalige woning van de familie aan de Bredeweg. Daar raakten zij in gesprek met de huidige bewoonster, die wist dat de familie Van der Wolf vroeger in het huis had gewoond.

Een maand later bezocht ook Marijke de woning, samen met haar zus, zwager en tante Joke. Zij bekeken het huis en de omgeving en probeerden herinneringen uit het verleden terug te halen. Volgens de familie werd het een bijzondere en emotionele middag.

Na dat bezoek realiseerde Marijke zich dat er bij de woning geen herdenkingssteen of ander zichtbaar teken aanwezig was. Zij nam daarop contact op met haar familieleden om te onderzoeken of gezamenlijk een monument gerealiseerd kon worden.

De reacties waren positief. Alle elf kleinkinderen schaarden zich achter het initiatief. Door de vakantieperiode kon niet iedereen bij de onthulling aanwezig zijn.

Het monument bestaat uit een zandkleurige stenen paal van tien bij tien centimeter en 1,20 meter hoog. Boven op de paal is een koperkleurige plaat aangebracht.

Op het plaatje staan de naam van Maarten Jurriaan van der Wolf, zijn geboortedatum, de datum waarop hij werd weggevoerd en de datum waarop hij in Kamp Vught werd gefusilleerd.

De paal staat in de berm bij de voormalige woning. Door de hoogte blijft het monument ook zichtbaar wanneer het gras en de planten in de omgeving hoog staan.

Met de onthulling is aan de Bredeweg nu een zichtbare herinnering ontstaan aan zijn moed en aan de hoge prijs die zijn gezin daarvoor betaalde. Op de plek waar Maarten Jurriaan van der Wolf werd weggevoerd, blijft zijn geschiedenis levend.