Jarenlang zag Marlies haar tante Bep worstelen, nu biedt ze anderen wat zij miste

Marlies: “Tante Bep had het hier geweldig gevonden. Zij paste met haar psychoses, depressies in combinatie met zware medicijnen en creatieve geest eigenlijk nergens tussen.” 

Het was vooral de eenzaamheid, door niet erkend te worden, waar tante Bep het heel zwaar mee had. “Hier had ze lekker haar ding kunnen doen, mensen ontmoeten als ze daar zin in had en stil zijn wanneer dat nodig was.”  

Marlies voelde de kwetsbaarheid van haar tante al van jongs af aan; “Ze woonde bij mijn oma en was vrijgezel. Ik voelde mij veilig bij haar en mijn oma. En was daar dan ook ieder weekend en in vakanties te vinden.” 

Toen Marlies' oma overleed, werd zij op 16-jarige leeftijd onbedoeld mantelzorger voor tante Bep. Na 52 jaar was tante Bep ineens alleen. "Mijn tante had het zwaar. Het onbegrip voor haar gesteldheid was groot. Het devies was toen ‘schouders er onder, lekker werken en niet zeuren.’ Dat maakte haar heel eenzaam.” 

“Het was echt een gezellig mensje en heel slim”, zegt Marlies bijna in gedachten. “Dan zat ze met haar haakwerkje bij mij in de winkel. Ze interesseerde zich overal voor en gaf mij regelmatig waardevolle adviezen.”

Toch werden de psychoses steeds heftiger en zwaarder. “We hebben haar naar Barneveld gebracht. Dicht bij mij kreeg ze een prachtige plek.” 

In Barneveld gingen ze op zoek naar activiteiten voor tante Bep. Ze ging van dagbesteding voor dementie naar een zorgboerderij en alles er tussenin. “Mijn tante paste eigenlijk nergens tussen. Ze had geen dementie en lichamelijk kon ze alles nog. Ze werd alleen maar ongelukkiger.”

Zeker toen tante verplicht moest wandelen, omdat het gezond was, zei ze tegen Marlies: “Lies, ik ga hier niet meer naartoe, ik blijf wel thuis zitten.”  

Dat thuiszitten ging eigenlijk heel erg goed. Met diamondpainting, een schildercursus en wat ritjes in haar eigen auto, kwam tante Bep de dag wel door. Ook Marlies was er vaak te vinden.

Toch bleef de eenzaamheid aan haar tante knagen. Ruim drie jaar geleden zei ze tegen Marlies: “Jij moet wat opzetten voor mensen zoals ik. Misschien een winkeltje met iets creatiefs erbij.”

Het zaadje was bij Marlies geplant, maar moest nog even wachten met groeien. Tante Bep kreeg alvleesklierkanker en haar einde leek nabij. Na een periode in het hospice knapte ze onverwacht weer op en keerde terug naar haar eigen appartement.  

Marlies: “Ze knapte lichamelijk op, maar geestelijk bereikte ze haar dieptepunt. Haar eigen thuis met haar kat was de beste plek voor haar.”  

Marlies besloot vanaf dat moment geen moment meer van de zijde van haar tante te wijken: “Ik wilde dat ze zich nooit meer eenzaam zou voelen.”

“Ik zou er wel weer eens uitwillen”, had tante Bep gezegd, de derde dag thuis. Het eerste uitstapje werd het tuincentrum. Daarna ging Marlies bijna iedere dag met haar tante op stap. Mensen verklaarden me voor gek en waarschuwden dat ik zou instorten. Maar voor tante Bep zette ik alles aan de kant.”  

In april 2023 overleed tante Bep. Marlies kan de leegte van toen nog voelen: “Ik dacht: Wat nu? Weer een winkel beginnen? Ik had tante Bep ook min of meer een belofte gedaan. Hoe moest ik dat aanpakken? Ik was nog nooit vrijwilliger geweest en heb ook geen studie social work gedaan.”

Ze begon als vrijwilliger in Buurthuis Bronveld: “Het samenwerken met mensen is heel leuk daar, ik heb er veel mensenkennis op gedaan en ontzettend veel geleerd. Maar ‘iets voor mensen als tante Bep’ neerzetten bleef kriebelen.”  

Marlies ging op onderzoek uit. Ze sprak met landelijke organisaties en ontdekte dat er in Barneveld geen plekken zijn voor mensen zoals tante Bep: mensen die behoefte hebben aan ontmoeting, creativiteit en begrip, zonder direct in een zorgtraject terecht te komen. 

Marlies leerde ook dat er per 30.000 inwoners een (herstel)platform moet zijn voor mensen met mentale en geestelijke gezondheidsproblemen. Ze zocht daarom ook contact met de gemeente Barneveld. Hoewel de gemeente positief reageerde, besloot Marlies niet te wachten op langdurige subsidieprocedures.

Ze wijst om zich heen: “Ineens kwam deze ruimte vrij. Ik besloot daar snel actie op te ondernemen en het risico te nemen.” Ze besprak het met haar man en al snel werd de ruimte in centrum Barneveld gehuurd.

“We hebben ook een bedrijf in windwijzers. Dat zit hier ook, weliswaar in een andere ruimte. We bekostigen de huur van Het Bephuis met de omzet van ons bedrijf. Dat is een flinke post ja. Die we maandelijks op ons nemen.” 

“Ik wil het eerst neerzetten, dan hoop ik dat mensen zien hoe belangrijk het inloophuis is. Dan ga ik er van uit dat overheid, bedrijven, maar ook particulieren Het Bephuis gaan steunen.” 

In februari kreeg Marlies de sleutel en werd het met de creatieve hand van Marlies kleurrijk en gezellig ingericht. Met verschillende plekken om te praten, maar ook een grote tafel waar met veel mensen creatief gewerkt kan worden.  

Marlies trots: “Mensen helpen elkaar. Dat is een van de mooie dingen die hier ontstaan. Een van de bezoekers hoort dat een andere bezoeker computerproblemen heeft en biedt spontaan hulp aan. Inmiddels hebben we zelfs een ICT-spreekuur.”

Het is een van de vele voorbeelden die Marlies geeft van bijzondere gesprekken en ontwikkelingen in de korte tijd dat Het Bephuis bestaat. De mensen hebben allemaal een ‘rugzak’, maar Marlies waakt ervoor om mensen een label te geven: “Je mag hier zijn wie je bent.”  

Sinds de opening in maart weten wekelijks tientallen mensen Het Bephuis te vinden en zijn er al verschillende vrijwilligers die voor Het Bephuis werken.

“Een van de vrijwilligers zei dat ze niks kon. Ik zag haar tekeningen en was onder de indruk", zegt Marlies. Inmiddels exposeert ze hier met haar werken en heb ik kaarten gemaakt van haar tekeningen, die we hier ook verkopen! Ook zij voelt zich (weer) gezien! Ik denk dat daar mijn kracht ligt: mensen laten zien dat zij er echt toe doen.”