"Vanuit ons christelijk geloof willen wij delen. Jezus laat anderen delen in Zijn relatie tot God, Zijn Vader. Hij deelt Zijn leven met ons en leert ons de ander onvoorwaardelijk lief te hebben. Delen is geven, is iets afstaan, zonder iets terug te verwachten. Vanuit deze gedachte hebben wij ervoor gekozen om pleegouders te worden," vertelt de moeder van het gezin.

Het gezin bestond uit vier 'eigen' kinderen, twee meisjes en twee jongetjes, toen vader en moeder besloten een pleegkindje op te nemen. Na de geboorte bleek het jongetje het syndroom van down te hebben. Moeder zegt: "Vertrouwend op de kracht van God die wij zouden mogen ontvangen, vonden wij toen dat wij geen nee meer konden zeggen en zo kwam na zes weken ziekenhuisopname ons eerste pleegzoontje bij ons in huis." "Eerst vonden wij het wel raar - een broertje, maar niet van je eigen ouders - maar al snel was hij gewoon een van ons en voelde het heel vertrouwd," laat de oudste dochter van tien weten. 

Na nog een eigen dochtertje kwam de pleegzorgorganisatie met de vraag of zij nog een kindje wilden ontvangen, een nog ongeboren vol zusje van het eerste pleegkind. Moeder: "Ik stond er eerst wat twijfelend in, maar na een gezinsoverleg waren het met name de kinderen die vonden dat deze twee kinderen samen hoorden op te groeien. Daar kon ik niets tegen inbrengen en zo kwam ons tweede pleegkindje. Nu telt ons gezin zeven kinderen, die ons allemaal even lief zijn" De vier oudste kinderen gaan naar de basisschool de Olijfboom en nummer vijf gaat naar kinderdagopvang Loofles en de twee jongste kinderen zijn nog de hele dag thuis. 

"De biologische ouders van onze twee pleegkinderen zijn beiden ernstig verslaafd en hoewel ze veel van hun kinderen houden, kunnen zij de verslavingsverleiding niet weerstaan en daardoor de zorg voor de kinderen niet op zich nemen. Wij hebben goed contact met hen en er is een bezoekregeling. Ook hun biologische oma komt regelmatig op bezoek. Wel is al duidelijk dat beide kinderen, in ieder geval tot zij volwassen zijn, bij ons blijven."  

Het pleeggezin met wethouder Elskamp | foto: gemeente Nunspeet

"Ik kom uit Nieuwkoop in het westen van het land en mijn vrouw uit Groningen. Daar hebben wij elkaar leren kennen, toen ik als student theologie in 'haar' kerk ervaring kwam opdoen. Groningen was onze eerste woonplaats, daarna volgde in verband met mijn werk Harderwijk, Ermelo en nu wonen we al weer vijf jaar in Nunspeet. Ik werk nu als ZZP'er vanuit huis in de ICT en kan indien nodig inspringen." Op de vraag waar het gezin het meeste behoefte aan heeft, antwoordt vader: "Ruimte. We groeien uit onze woning: verhuizen of verbouwen staat hoog op ons wensenlijstje, maar met de huidige prijzen is dit helaas nu nog niet haalbaar."  

Naast de zorg voor hun kinderen heeft het gezin ook oog voor ouderen in hun wijk. Moeder gaat bij ouderen in de buurt regelmatig langs voor een praatje, een kopje koffie/thee of brengt een warme maaltijd. 'Uitdragen waar je voor staat' is voor haar belangrijk. Dat is ook wat de ouders de kinderen willen meegeven: 'Durf er te zijn!'

Foto: Pleegzorg Nederland